Beoordeling
25 stemmen
De Sixtijnse Kapel is een kapel in het Apostolisch Paleis, de officiële residentie van de paus. De plafondschildering van de kapel die in de zestiende eeuw door Michelangelo werd aangebracht wordt beschouwd als een van de meesterwerken van Westerse kunst.
De kapel wordt nog steeds actief gebruikt maar het is opengesteld voor het publiek als onderdeel van de Vaticaanse Musea.

De kapel

De Sixtijnse Kapel in het Vatican
De Sixtijnse Kapel
De Sixtijnse Kapel werd in 1473-1481 door Giovannino de' Dolci gebouwd als privékapel voor paus Sixtus IV. De kapel is rechthoekig en meet 40,50 bij 13,20 meter en heeft een hoogte van 20,70 meter. Een marmeren scherm, gemaakt door drie kunstenaars, verdeelt de zaal in twee ongelijke delen. De vloer is in opus sectile, in de stijl van de Cosmati, met fraaie geometrische patronen.

De muren van de zaal zijn versierd met fresco's die in de vijftiende eeuw werden geschilderd door enkele van de beste kunstenaars uit Toscanië en Umbrië. Maar hoe mooi deze ook mogen zijn, ze worden overschaduwd door het werk van Michelangelo Buonarroti, die de beroemde plafondschildering creëerde in 1508-1512 en die in 1534-1541 tevens een muurschildering van het Laatste Oordeel creëerde.

De Plafondschildering

Voorgeschiedenis

De plafondschildering van de Sixtijnse Kapel in het Vaticaan
De plafondschildering

De schepping van Adam, Sixtijnse Kapel, Vaticaan
Schepping van Adam
Het plafond van de Sixtijnse Kapel leek oorspronkelijk op een blauwe sterrenhemel. In 1508 vroeg paus Julius II aan Michelangelo om het te overschilderen. Michelangelo aanvaardde de opdracht slechts met grote tegenzin aangezien hij zichzelf eerder als beeldhouwer en architect zag dan als schilder. Hij ging zelfs zover het contract te ondertekenen met 'Michelangelo, beeldhouwer'.

Volgens geruchten zou zijn rivaal Bramante de paus overtuigd hebben om het werk aan Michelangelo toe te vertrouwen. Bramante hoopte dat de reputatie van Michelangelo zou worden aangetast als hij slecht werk afleverde; Michelangelo had immers amper ervaring in schilderwerk. Julius II vroeg aan Bramante om een stelling te maken voor Michelangelo, die het onbruikbaar achtte en dan maar zelf een stelling bouwde. Kort nadat hij begonnen was met de plafondfresco's ontsloeg Michelangelo zijn assistenten en schilderde het plafond helemaal in zijn eentje, al liggend op zijn rug.

Julius II wou dat Michelangelo het plafond beschilderde met afbeeldingen van de twaalf apostels. Michelangelo echter besloot om de 'schepping' zoals neergeschreven in het oude testament te schilderen. Dit was logisch aangezien de muren van de kapel reeds versierd waren met andere gebeurtenissen uit de bijbel.

De fresco's

De zondeval, de zondeval, Sixtijnse Kapel
De zondeval

Jonas, Sixtijnse Kapel
Jonas
Michelangelo beschilderde het plafond met de toen vaak toegepaste fresco techniek waarbij elke dag een verse laag plaaster werd aangebracht. Michelangelo moest er dan voor zorgen dat hij dat stuk schilderde voor de plaaster droog was.

Het plafond is onderverdeeld in negen centrale delen die allen gebeurtenissen uit de bijbel tonen, te beginnen met de 'scheiding van licht en duisternis' en eindigend met de 'dronkenschap van Noach'. Michelangelo schilderde in omgekeerde richting en je kan een verschil in stijl waarnemen tussen het eerste en laatste deel aangezien hij zijn stijl al doende verfijnde. De beroemdste afbeelding is de 'schepping van Adam', waar Michelangelo de almachtige toont die naar de aarde afdaalt om Adam het leven te schenken.

Michelangelo schilderde klassieke architecturale elementen zoals standbeelden en pilasters om de verschillende delen van elkaar af te scheiden. Rond de bijbelse taferelen schilderde hij profeten en sibillen, vrouwelijke profeten uit de oudheid. De lunetten tonen portretten van voorouders van Jezus en de vier driehoekige pendentieven tonen taferelen uit het oude testament.

De muurschilderingen

Het laatste oordeel, Sixtijnse Kapel
Het laatste oordeel
Meer dan twintig jaar na het voltooien van zijn meesterwerk op het plafond schilderde Michelangelo ook het 'Laatste Oordeel' op de muur achter het altaar. Maar waar zijn vorig werk door iedereen werd gelauwerd, werd zijn schildering van het Laatste Oordeel bekritiseerd door puriteinen die kloegen dat er te veel naakt te zien was. Michelangelo reageerde door Minos, de met ezelsoren getooide rechter van de doden, het gezicht te geven van zijn grootste criticus, Biagio da Cesena. Na de dood van Michelangelo werd de schildering door de paus gecensureerd en alle edele delen werden overschilderd door Daniele da Volterra, die hierdoor de bijnaam 'Braghettone' (broekjesmaker) kreeg.

De andere muren zijn versierd met fresco's die tussen 1481 en 1483 onder leiding van Pinturicchio werden gecreëerd door een groep befaamde schilders waaronder Botticelli, Perugino, Ghirlandaio, Signorelli en Rosselli. De schilderijen beelden gebeurtenissen uit het leven van Jezus en Mozes weer. Ze worden beschouwd als meesterwerken van Italiaanse renaissance, maar de meeste bezoekers gunnen ze nauwelijks een blik waard en hebben enkel oog voor de meesterwerken van Michelangelo.
5271
rome
nl
x
Druk op <ESC> om het venster te sluiten
© 2017 www.aviewoncities.com