Santa Maria delle Grazie

Onze-Lieve-Vrouw van Genade
Beoordeling
20 stemmen
Links
De Santa Maria delle Grazie is een van de mooiste kerken van Milaan. Dit is ten dele te danken is aan de architecturale geschiedenis van de kerk, die resulteerde in een intrigerende combinatie van gotiek en renaissance.
Maar de kerk is vooral beroemd om het 'Laatste Avondmaal' van Leonardo da Vinci, dat men in de refter kan bewonderen.

Geschiedenis

Santa Maria delle Grazie, Milaan
Santa Maria delle Grazie
In 1463 belastte de dominicanerorde de architect Guiniforte Solari met de bouw van een kerk voor hun klooster. Solarie ontwierp een prachtig bouwwerk in laatgotische stijl, dat in 1490 voltooid werd.

Ludovico il Moro, de hertog van Milaan, vond dat de Santa Maria delle Grazie de ideale laatste rustplaats zou zijn voor hem en zijn vrouw en ter voorbereiding vroeg hij in 1492 aan Donato Bramante om de kerk aan te passen. Bramante herbouwde het apsis en bekroonde het met een prachtige zestienzijdige tamboer in renaissancestijl.

Middenschip van Santa Maria delle Grazie in Milaan
Het middenschip
De vrouw van Ludovico, Beatrice d'Este, werd hier in 1497 begraven. Ludovico di Moro zelf werd echter in 1500 uit Milaan verdreven en zijn grafmonument werd naar de Certosa van Pavia overgebracht.

In 1943 werd het klooster grotendeels vernield door geallieerde bombardementen. De kerk raakte hierbij ook beschadigd, maar de koepel van Bramante ontsnapte aan de verwoesting. Het gebouw werd kort na de oorlog, in 1947, gerestaureerd.

De Kerk

Zowel het interieur als het exterieur van de kerk tonen een interessante combinatie van gotische en renaissance-architectuur. De eenvoudige bakstenen gevel werd ontworpen
De apsis van de Santa Maria delle Grazie kerk
De apsis
door Solari terwijl het portiek aan Bramante wordt toegeschreven.

Het lunet boven de ingang werd door Leonardo da Vinci geschilderd en toont Maria in het bijzijn van Ludovico en zijn gade. Het exterieur wordt gedomineerd door de meesterlijk door Bramante ontworpen koepel, versierd met wapenschilden en medaillons van heiligen.

Het middenschip en de zijbeuken zijn prachtige voorbeelden van laatgotische architectuur. De elegante puntbogen zijn versierd met verfijnde fresco's. Het in renaissancestijl uitgevoerde apsis is minder rijk versierd en ziet er in vergelijking eerder sober uit.

De kruisgang van de Santa Maria delle Grazie
Kruisgang
Langs de zijbeuken liggen een aantal kapellen waarvan de muren beschilderd zijn met fresco's. Ook vermeldenswaardig zijn de houten koorbanken.

Aan de linkerkant bevindt zich de toegang tot de Chiostrino delle Rane, een kleine kruisgang die genoemd is naar de bronzen kikkers aan de rand van de fontein in het midden van het binnenhof. Van hieruit heb je een mooi zicht op de koepel van de kerk.

Het Laatste Avondmaal

Aanpalend aan de kerk staat een bescheiden gebouw dat Cenacolo Vinciano wordt genoemd. Het werd door Solari gebouwd als refter voor de dominicanen en is nu beroemd vanwege het meesterwerk van Leonardo da Vinci, die hier tussen 1495 en 1498 op vraag van Ludovico di Moro Het Laatste Avondmaal schilderde. De kunstenaar toont hierbij het moment waarop Jezus aan zijn discipelen meedeelt dat een van hen hem zal verraden. Het werk toont hun verbazing met een groot realisme in de gelaatsuitdrukkingen, met levendige poses en een subtiele belichting.

Het Laatste Avondmaal in de Cenacolo Vinciano
Het Laatste Avondmaal

Da Vinci maakte voor het schilderen van het Laatste Avondmaal gebruik van een experimentele techniek die Tempera Forte werd genoemd. Dit liet hem toe om meer nuances in het werk te leggen dan bij een traditioneel fresco, maar reeds in 1518 werd het duidelijk dat deze techniek leidde tot een zeer snelle slijtage van het schilderwerk. In 1568 beschouwde kunsthistoricus Giorgio Vascari het werk reeds als verloren. Michelangelo Belotti herschilderde het werk volledig in 1726 en er volgden talloze restauraties; de laatste werd in 1970 aangevangen en werd in 1999 afgerond.

Tegenover het meesterwerk van Leonardo da Vinci is ook nog een fresco van Donato Montorfano te zien. Beide schilderijen ontsnapten haast miraculeus aan de bombardementen van 1943 die de rest van de refter tot een ruïne herleidden, naar verluidt dankzij zandzakken die tegen de muren waren geplaatst ter bescherming van de kunstwerken.
3600
milan
nl
x
Druk op <ESC> om het venster te sluiten
© 2017 www.aviewoncities.com